|
s
|
l
|
m
|
k
|
m
|
c
|
l
|
s
|
w
|
p
|
l
|
g
|
|
s
|
l
|
m
|
k
|
m
|
c
|
l
|
s
|
w
|
p
|
l
|
g
|
|
s
|
l
|
m
|
k
|
m
|
c
|
l
|
s
|
w
|
p
|
l
|
g
|
O tej roślinie
Co wyróżnia tę roślinę
Holenderska selekcja z początku lat dziewięćdziesiątych, od dawna uznana wśród żółtolistnych perukowców, wyróżniona nagrodą RHS Award of Garden Merit: jej zaokrąglone złociste liście nie ulegają poparzeniu w słońcu, o ile gleba nie przesycha. Uprawia się ją dla liści, które kończą sezon w pomarańczu i czerwieni. Rośnie silnie i szeroko.
Perukowiec Cotinus
Perukowce (Cotinus) to krzewy zrzucające liście na zimę, które mogą wyrastać na małe drzewa; najbardziej znany gatunek występuje od południowej Europy przez Himalaje po środkowe Chiny. Same kwiaty są drobne i łatwo je przeoczyć, ale latem szypułki wydłużają się, tworząc duże, zwiewne wiechy, które unoszą się nad krzewem jak barwny dym. Owalne liście są mocniejsze, niż się wydaje, i jesienią przebarwiają się na pomarańczowo, czerwono lub złotożółto.
Perukowiec podolski Cotinus coggygria
Perukowiec podolski (Cotinus coggygria) pozostaje zwykle okazałym, szerokim krzewem, a niekiedy wyrasta na kilkumetrowe małe drzewo o zaokrąglonej koronie, która z czasem staje się szersza niż wyższa. Liście rozwija późną wiosną: owalne, niebieskozielone, na zielonych pędach. Wiechy pojawiają się w czerwcu i lipcu, początkowo brązoworóżowe, a czerwieniejące w miarę wybarwiania się szypułek, a we wrześniu i październiku wśród owłosionych nitek widać drobne brązowoczerwone owoce.
Stanowisko i gleba
W pełnym słońcu wytwarza najwięcej wiech i najlepiej przebarwia się jesienią, choć znosi lekki cień. Rośnie na większości gleb, od ubogich piasków po gliny i podłoża wapienne, o ile są przepuszczalne; po ukorzenieniu radzi sobie z okresami suszy, a liście nie ulegają poparzeniu w upały. Nie znosi soli drogowej ani słonego wiatru morskiego. Jest mrozoodporny; młodym roślinom służy lekka osłona podczas surowej zimy.
Przycinanie i pielęgnacja
Wymaga niewiele cięcia; jeśli krzew staje się zbyt szeroki lub nieporządny, pod koniec lutego lub w marcu wycina się martwe drewno, źle ustawione gałęzie i kilka starych pędów. Ścięte gałązki wydzielają dość nieprzyjemny zapach. Werticilioza i fuzarioza występują tylko sporadycznie.
Zastosowanie w ogrodzie
Najlepiej prezentuje się jako soliter lub w grupie, na tyle rabaty, w parku lub ogrodzie naturalistycznym, gdzie i letnie wiechy, i jesienny płomień barw mają dość miejsca. Można go prowadzić jako małe drzewo wielopniowe lub jednopniowe, a jest dość wytrzymały do ogrodów na dachach, na patia i do dużych pojemników w małych ogrodach. Pszczoły chętnie odwiedzają kwiaty.
Cechy rośliny
Dane botaniczne
| Rodzina | Anacardiaceae |
| Rodzaj | Cotinus |
| Gatunek | coggygria |
| Odmiana | 'Ancot' |
| Nazwa handlowa | Golden Spirit (PBR) |
Kwitnienie
| Okres kwitnienia | july – august |
| Kolor (kwiat) | yellow, green |
Liście
| Zimozielony | no |
| Kolor (liście) | yellow |
| Barwa jesienna | orange, red |
Pokrój
| Wysokość | 200 cm |
Stanowisko
| Mrozoodporność | strefa 5a (do -28,9 °C) |
| Upały letnie | do strefy upałów 9 |
| Rodzaj gleby | neutral |
| Stanowisko | sun, half shade |
| Wilgotność gleby | normal |
Zastosowanie
| Typ (zastosowanie) | shrub, fruit/berries, solitary, in group |
Pielęgnacja
| Cięcie | yes, february – march |
Wyłączne prawo do odmiany
Cotinus coggygria 'Ancot' GOLDEN SPIRIT (PBR) is subject to European Plant Breeders Rights under nr. 19951706. Asexual propagation and/or use of the trademark without license are prohibited.











