Over deze plant

Appel Malus

Appels en sierappels (Malus) zijn bladverliezende kleine bomen en grote heesters uit het hele noordelijk halfrond, met zo'n 60 wilde soorten. Naast de eetappel worden er veel puur als sierboom gekweekt: ze bloeien in april en mei wit, roze of rood en dragen daarna kleine gele, oranje of rode vruchtjes die vaak tot in de winter blijven hangen, en vele kleuren mooi in de herfst.

Standplaats en bodem

Plant in volle zon of hooguit halfschaduw, uit de buurt van grote bomen en beschut tegen sterke wind die de bloei kan schaden. Malus houdt van een diepe, rijke en frisse grond, zelfs kleigrond, en is onverschillig voor de zuurgraad, maar verdraagt geen droogte. Het geslacht is in België zeer winterhard.

Snoei en onderhoud

Geef de eerste twee jaar regelmatig water, zet jonge bomen aan een paal en geef op arme grond elk voorjaar compost. Sierappels hebben geen jaarlijkse snoei nodig; snoei zo nodig in februari of maart licht in vorm en verwijder dood hout, zonder de hoofdtakken in te korten. Bij warm, vochtig weer kunnen schurft en meeldauw optreden, meer bij fruitappels dan bij sierappels.

Gebruik in de tuin

Sierappels passen in kleine tuinen als solitair, in een vrij uitgroeiende haag of, voor dwergvormen, in een grote bak. De bloesem voedt bijen en de vruchtjes voeden vogels tot diep in de winter; ze zijn niet giftig en lenen zich voor gelei, sap of cider. Elke Malus bestuift ook appelbomen in de buurt, die binnen ongeveer 100 m een partner nodig hebben om vrucht te zetten.